رد خاطره هايم را در لا به لاي برگهاي پائيزي جستجو كن.
شايد رسيده باشي...
به سرزمين هاي دوردست جنون، آنجا كه پرگار آفتاب بر زاد و بوم من
مساحتي به وسعت نگاه آبي تو مي سازد...
در نگاه تو خلاصه مي شود جريان مهتابعرق سردي بر پيشاني ام نشست !
در تقدير زخمي بر دستهايم جاريست... زخمي از تبار نيستي !
دستهايم به كنكاش تو برآمدند، حتي اگر از فراسوي نگاه هاي منتظر دورتر و دورتر باشي
چه بگويم... هم كلامي با تو!
حرف هم حكايتمان نمي كند.
هان! شبهاي بي مهتاب را بگو آرام ببارد بر ياخته هايم...
نگاهت مي كنم تا با ترسيم سيمايت، خطوط موازي و يكنواخت نگاهم را از زمانه پاك كنم
پشت اين زمان تقديري است كه هر لحظه در گذر و گريز است !...
نزديك است...
لحظه هاي سحرگاهان...
نسيم خنك بوي خوش دعاي سحري را مي آورد، كم كم !
و صداي دلنشين اذان بيشتر از هر لحظه در دلهامان شعف مي آفريند
چنان كه بغضي دلچسب تمام وجود را مي گيرد كه نفس هامان را به نفسه زدن وا مي دارد ...
چقدر دلم تنگ شده بود...
حضورم را خالي تر و سبك تر حس مي كنم و دستهاي ناقابلم را دربرابر هستي مطلق بالا مي برم
از ته دل دعا مي كنم و با چشمانم مشتاقانه نگاهش مي كنم و احساس مي كنم نگاه هميشه مهربان او را ...
خداوندا ممنونم كه اين بار هم من حقير را براي حضور در مهماني ماه مملوء از رحمتت قابل دانستی.
اندكي صبر، سحر نزديك است !...
يادمان باشد براي هم دعا كنيم ...
جمله ای که دوست داری الان خدا بشنود... براي من هم بنويس!
صفای مهرتان نور افشان
سر به روي شانه هاي مهربانت ميگذارم
عقدۀ دل مي گشايد گريۀ بي اختيارم
جانا...
از غم نامردمي ها بغض ها در سينه دارم
شانه هايت را براي گريه كردن دوست دارم
شانه هايت را براي گريه كردن دوست دارمبي تو بودن را براي با تو بودن دوست دارم
خالي از خودخواهي من، برتر از آلايش تن
من تورا بالاتر از تن، برتر ازمن دوست دارم
عشق صدها چهره دارد چشم تو آيينه دارش
عشق را در چهرۀ آيينه ديدن دوست دارم
در خموشي، چشم ما را قصه ها بود، گفتگوهاست
من تو را در جذبه محراب ديدن دوست دارم
در هواي ديدنت يك عمر در چله نشستم
چله را در مقدم عشقت شكستن، دوست دارم
بغض سرگردان ابرم، قلۀ آرامشم تو
شانه هايت را براي گريه كردن دوست دارم...
من تو را بالاتر از تن، برتر از من دوست دارم
بي تو بودن را براي با تو بودن دوست دارم...
دوست دارم....
و سلامي گرم تر از هر لحظه براي تو... تورا ميگويم...
به زودي آپ ميكنم!
قلبت را به خداوند سپار...
آن همه تلخی و غم این همه شادی و ایمانت را...
گاهی از عشق گذر کن و دلت را بسپار
به خداوندی که
خوب می داند ای دوست
سهم تو از دل چیست...!
گاه دلتنگ شوی
گاه بی حوصله و سخت و غریب!
و زمانی را هم غرق شادی و پر از خنده و عشق...
همه را ای دوست به خداوند سپار...
خاطرت جمع! که عدالت خصلت مطلق اوست...
این بار چشم دل را وا کن!
... دست رد بر دل هر غصه بزن!
حرف هایت را گرم و آرام و بلند به خداوند بگو...
عشق را تجربه کن!
حرف نو را این بار از لب شاد چکاوک بشنو!
قطره آبی بچکان بر کویردل و بر بایر این عاطفه ها...!
در این سال که پر از روز و شب است
و پر از خاطره هایی تازه!
چشم دل را نو کن
و شبیه شب و شبنم غرق موسیقی باش!
لحظه ها میگذرند تند و بی فاصله از هم...
مثل آن لحظه که دیروز شد و
مثل آن روز که انگار هرگز از راه نرسید...!
... آری ای دوست...
زندگی آمدن و رفتن نیست...
خاطره ها هستند گاه شیرین و گهی تلخ و غریب!
بهتر آن است که در روز جدید
فکر را نو بکنیم عشق را سر بکشیم
و دل تار غمین را
بنشانیم سر سفره نور
خانه اش را بتکانیم و سپس
هر در و پنجره را سوی چشمان خدا وا بکنیم...
روز نو آمده است!
و بهار هم امسال مثل هر سال از آغوش خدا می روید!
کاش این بار ای دوست
... با دل گرم زمین عهد بندیم دگر...
قدر بودن ها را خوب تر می دانیم...
و خدا را هر روز از نگاه همگان می خوانیم...!
فاصله بسیار است بین خوبی و بدی... می دانم!!!
ولی ...
آنچه در ما جاریست این همه فاصله نیست!
چشمه گرم وصال است و عبور...
زندگی... می گذرد تند و آسان و سبک...!
عاشق هم باشیم
عاشق بودن هم
عاشق ماندن هم عاشق شادی و هر غصه هم...
روز نو هر روز است!
فکر را نو بکنیم...!
... عشق را سر بکشیم...!
زندگی...
می گذرد...! تند و آسان و سبک!!!
که درغم غربت، شکیب نیست !
گرسر کنم شکایت هجران، غریب نیست !
جانم بگیرو جانم بگیرو صحبت جانانه ام ببخش !
یارا ...
کزجان شکیب هست و زجانان شکیب نیست ...
گمگشته دیار محبت کجا رود ؟!...
نام حبیب هست و نشان حبیب نیست ...
عاشـــــــــــــــــــق منم ...
که یار به حالم نظر نکرد !
ای خواجه درد هست
ولیکن ...
طبیب نیست ...!
وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند، نبایدها!
مثل همیشه آخرحرفم وحرف آخرم را با بغض میخورم .
عمریست لبخندهای لاغرخود را دردل ذخیره میکنم باشد برای روزمبادا!
اما درصفحه های تقویم، روزی به نام روزمبادا نیست .
آنروزهرچه باشد، روزی شبیه دیروز، روزی شبیه فردا ...
روزی درست مثل همین روزهای ماست .
اما چه کسی میداند ...؟!
شاید امروز نیز روز مبادا باشد.
وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند، نبایدها!
هر روزبی تو روز مباداست ...
آینه ها درچشم ما چه جاذبه ای دارند، آینه هایی که دعوت به دیدارند!
دیدارهای کوتاه، از پشت هفت دیوار...
دیوارهای صاف، دیوارهای شیشه ای شفاف، دیوارهای تو، دیوارهای من
دیوارهای فاصله ... بسیارند!
آه! دیوارهای تو همه آینه اند، آینه های من همه دیوار...
به یادت داغ بردل مینشانم،زدیده خون به دامن میفشانم
چون ای گرنالم ازسوزجدایی، نیستان را به آتش میکشانم ...
به یادت ای چراغ روشن من، زداغ دل بسوزه دامن من
زبس دردل، گل یادت شکوفاست، گرفته! بوی گل پیراهن من ...
همه شب خواب بینم، خواب دیدار
دلی دارم، دلی بی تاب دیدار
تو خورشیدی ومن شبنم، چه سازم ...؟!
نه تاب دوری و نه تاب دیدار...
سری داریم و سودای غم تو
پری داریم و پروای غم تو
غمت از هرچه شادی، دلگشاتر
دلی داریم و دریای غم تو ...
دلی داریم و دریای غم تو ...!
" سلام ای غروب غریبانه دل
" سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
" سلام ای غم لحظه های جدایی
" خداحافظ ای شعرشبهای روشن
" خداحافظ ای شعرشبهای روشن
" خداحافظ ای قصه عاشقانه
" خداحافظ ای آبی روشن عشق
" خداحافظ ای عطرشعر شبانه
" خداحافظ ای همنشین همیشه
" خداحافظ ای داغ بردل نشسته
" تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
" تو را می سپارم به دلهای خسته
" تو را می سپارم به مینای مهتاب
" تو را می سپارم به دامان دریا
" اگرشب نشینم، اگرشب شکسته
" تو را می سپارم به رویای فردا
" به شب می سپارم تورا تا نسوزد
" به دل می سپارم تورا تا نمیرد
" اگر چشمه واژه ازغم نخشکد
" اگر روزگار این صدا را نگیرد
" خداحافظ ای برگ و بار دل من
" خداحافظ ای سایه سارهمیشه
" اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
" خداحافظ ای نو بهار همیشه ...
شب و سکوت و تنهایی ...
هرچه نگاهم را دنبال میکنم، جزهوایی مه آلود نمی بینم ...
بغضی عجیب گلومو گرفته و داره خفم میکنه، چشام مثل کویر خشک شده ...
قطره اشکی هم مرهمی نمیشه، حتی یک قطره اشک ...!
بی هدف پرسه میزنم، هوایی نیست برای نفس ...
قدم به قدم سیاهیست وسیاهیست وسیاهی؛
کجاست همدمم؟ کجایی هم نفسم؟ کجایی که یارای هیچ کاری برایم نمانده ؟
همدلم ؟؟؟! ..... وصدایم چندباری ازکوه انعکاس میکند!
جوابی نیامد...
نم نم باران را روی گونه ام حس میکنم. آهی از سربی دلی ... تپشی ازسر اجبار زندگی ...
تنها جواب است ! خیس شدم، روی زمین نشستم و سربرزمین نهادم، آرام گریستم،گریه ام هق هق شد؛
چیزی برایم نمانده بود ... این آخرین توانم بود : کجایی همدمم !؟
چند ثانیه سکوت!
راهی نیست؛ تنها شب وسکوت وتنهایی برجای مانده است!!!...
اگه دستم به جدایی برسه
اونو ازخاطره ها خط میزنم
ازدل تنگ تموم آدما
ازشب و روزخدا خط میزنم
اگه دستم برسه به آسمون
با ستاره ها قیامت می کنم
نمیذارم کسی عاشق نباشه
ماهو بین همه قسمت می کنم
وقتی گاهی منودل تنها میشیم
حرفای نگفتنی رو میشه دید
میشه توسکوت بین ما دوتا
خیلی ازندیدنی ها رو شنید
قصه جدایی ما آدما
قصه دوری ماست ازخودمون
دوری منو تو از لحظه عشق
قصه سادگی گمشدمون ...!